Άρτεμις Παπακωστίδου, η «Κυρά του Δέλτα»

«Το Δέλτα του Έβρου δεν είναι κομμάτι της ζωής μου, είναι η ζωή μου…Δεν μπορώ να ζήσω μακριά από δω κι ας είναι μια καλύβα 30 τετραγωνικών…Όταν έχει φουρτούνα το νερό περνάει κάτω από την καλύβα και δεν μπορούμε να βγούμε έξω, είναι δύσκολα. Θα μου πουν «τι πήγες κι έκατσες εκεί;». Δεν είναι έτσι. Όλα αυτά τα χρόνια με τον σύζυγο από εδώ βγάζουμε το ψωμί μας. Από εδώ μεγαλώσαμε τα παιδιά μας, από εδώ τα σπουδάσαμε, τα παντρέψαμε, από εδώ τα κάναμε όλα. Με τη βαρκούλα μας, με τα χέρια μας, με τα δίχτυα μας αλλά και το Δέλτα του Έβρου. Μέσα σε μία καλύβα, εντάξει, αλλά δεν με πειράζει…».

Με φωνή που μαρτυρά τη συγκίνηση και την αλήθεια της παραδοχής της αγάπης της για τον τόπο που εδώ και τέσσερις δεκαετίες είναι η ίδια της η ζωή, η ‘Αρτεμις Παπακωστίδου, η «Κυρά του Δέλτα», όπως πρώτοι την αποκάλεσαν οι «καλυβιέρηδες» ψαράδες συνάδελφοί της, σκιαγραφεί το δικό της Δέλτα του ποταμού Έβρου. Περιγράφει τη μοναδική και ιδιάζουσα δυναμική του επίγειου παραδείσου της με αναφορές στις πολύχρωμες κι εναλλασσόμενες σε κάθε βήμα εικόνες των αναρίθμητων ειδών πουλιών που ζουν και αναπαράγονται στους υγρότοπους του Δέλτα και των ντόπιων ψαράδων που καθημερινά γλιστράνε με τις πλάβες τους ανάμεσα στους καλαμιώνες.

«…Στερήθηκα τα παιδιά, την οικογένεια, την καλοπέρασή μου, όλα αυτά…χαλάλι για τη σημαία»

Μετά το γάμο της με τον καπετάν Νίκο, 73 ετών σήμερα και ψαρά από τα 16 του χρόνια, εγκαταστάθηκε στα Λουτρά Τραϊανούπολης και στο Δέλτα του Έβρου. Γονείς δύο κοριτσιών και παππούδες τριών εγγονών έφτιαξαν πριν 41 χρόνια την «καλύβα» τους, μία από τις περίπου 180 που είναι στο Δέλτα για να προστατεύονται από τις καιρικές συνθήκες. « Απ’ την πρώτη μέρα που ήρθαμε εδώ, σηκώσαμε την ελληνική σημαία. Κανένας δεν είχε σημαίες εδώ, μόνο η δική μας «καλύβα». Αργότερα, το 2011, ήρθαν οι συνοριοφύλακες, μετά από λίγα χρόνια ήρθε και ο στρατός και έτσι το Δέλτα γέμισε ελληνικές σημαίες δύο χιλιόμετρα απέναντι απ’ την Τουρκία…

Η πρώτη μας δουλειά ήταν να βάλουμε τη σημαία και γι’ αυτό ο στρατός με τίμησε στις 21 Νοεμβρίου, ημέρα εορτασμού των Ενόπλων Δυνάμεων και μου έκανε δώρο την ελληνική σημαία και το έμβλημα της 12ης Μεραρχίας. Είχα πολύ μεγάλη συγκίνηση. Είναι αυτές οι στιγμές που σε κάνουν υπερήφανο, που σε κάνουν να λες έμεινα, στερήθηκα τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, την καλοπέρασή μου γιατί εδώ δεν έχω ευκολίες, τα στερήθηκα όλα αυτά αλλά χαλάλι γι’ αυτή τη σημαία που πήρα κι έσφιξα στην αγκαλιά μου. Για την πατρίδα, για την Ελλάδα μας, για τον Έβρο μας, που άλλοι δεν τον ξέρουν καθόλου…».

Για τη συνέχεια πατήστε εδώ »