Μητέρα…Μάνα…Μαμά…

τυρναβος

Όπως και να την φωνάζεις η ουσία της παραμένει αμετάβλητη στα χρόνια. Είναι εκείνη που σου δείχνει το δρόμο, που σε μαθαίνει να στέκεσαι στα πόδια σου, να ξεχωρίζεις το καλό από το κακό. Είναι ο ακοίμητος φρουρός που στέκεται δίπλα σου σε κάθε φάση της ζωής σου. Σε εκείνη θα τρέξεις να παραπονεθείς, σε εκείνη θα τρέξεις όταν φοβάσαι, σε εκείνη θα τρέξεις σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή της ζωής σου…

anigif ambelon rizoulis - Μητέρα…Μάνα…Μαμά…

Τα παρακάτω ποιήματα είναι αφιερωμένα σε όλες τις μητέρες που αγαπούν άνευ όρων, που συγχωρούν με την καρδιά της, που είναι πάντα εκεί. Χρόνια πολλά! Σας ευχαριστούμε!

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Προς την μητέρα μου (1873)

Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.

Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν περάσει, δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.

Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽ ἀφρισμένη, παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.

Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μανούλα μου, ν᾽ ἀράξω μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω.

Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν᾽ ἀγναντέψω.

Στὸ θλιβερὸ βασίλειο τῆς Μοίρας νὰ πατήσω κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.

Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι ἄμμο εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή, σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.

Κι ἐκείνη μ᾽ ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη: Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ γεννήθης ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες.

Διονύσιος Σολωμός: Η τρελή μάνα ή το κοιμητήριο (απόσπασμα)

Τώρα που η ξάστερη νύχτα μονάχους μας ηύρε απάντεχα, και εκεί στους βράχους σχίζεται η θάλασσα σιγαλινά.

Τώρα που ανοίγεται κάθε καρδία στη λύπη,ακούσετε μιαν ιστορία, που την αισθάνονται τα σωθικά.

Σε κοιμητήριο είναι στημένα δύο κυπαρίσσια αδελφωμένα που πρασινίζουνε μες στους σταυρούς.

Όταν μεσάνυχτα καταβουίζουν οι άνεμοι, αν τα’ βλεπες πώς κυματίζουν, έλεες πως κράζουνε τους ζωντανούς.

Δύο αδέλφια δύστυχα κοιμούνται κάτου τον ανεξύπνητον ύπνο θανάτου κι έχασε η μάνα τους τα λογικά.

Ιωάννη Πολέμη: Ο αποχαιρετισμός της μάννας

Μισεύεις γιὰ τὴν ξενητιὰ καὶ μένω μοναχή μου σύρε παιδί μου στὸ καλὸ καὶ σύρε στὴν εὐχή μου. Τριανταφυλλένια ἡ στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οἱ δρόμοι, γιὰ χάρη σου ν᾿ ἀνθοβολοῦν καὶ τὰ λιθάρια ἀκόμη. Τὰ δάκρυά μου νὰ γεννοῦν διαμάντια σ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις καὶ τὸ ποτήρι τῆς χαρᾶς ποτὲ νὰ μὴ στραγγίζεις. Νὰ πίνεις καὶ νὰ ξεδιψᾶς καὶ νἆν᾿ αὐτὸ γεμάτο, σὰ νἆσαι ἡ βρύση ἀπὸ ψηλὰ κι ἐσὺ νἆσαι ἀποκάτω. Ἐκεῖ, παιδί μου, ποὺ θὰ πᾶς, στὰ μακρινὰ τὰ ξένα, δίχτυα πολλὰ κι ὀξόβεργες θὰ στήσουνε γιὰ σένα. Παιδί μου ἂν ἐμένανε πάψεις νὰ μὲ θυμᾶσαι, μὲ δίχως βαρυγγόμηση συχωρεμένος νἆσαι. Κι ἂν πάλι τὸ φτωχὸ καλύβι μας ντροπὴ σοῦ φέρνει, ὡστόσο Καὶ πάλι θά ῾μαι πρόθυμη, συχώρεση νὰ δώσω. Μ᾿ ἂν τὴν πατρίδα ἀπαρνηθεῖς ποὺ τὴ λατρεύουμε ὅλοι, νἆσαι ἡ ζωή σου ὅπου κι ἂν πᾶς ἀγκάθια καὶ τριβόλοι.

Γεώργιος Βιζυηνός: Η μητέρα

Πώς να πειράξω τη μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί, που όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω ό,τι ορίζει κι απαιτεί, αφού στη γη δεν έχω άλλο κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της με είχε βρέφος απαλό, με κάθιζε στα γόνατά της και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει όλο το χρόνο που γυρνά, και δίπλα στη μικρή μου κλίνη, σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω φιλά να γειάνει την πληγή. Αυτή, τι πρέπει να αφήσω και τι να κάμω μ’΄οδηγεί.

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί, που όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;

Πηγή ποιημάτων: www.lifo.gr

Θανάσης Κατσάνης
Περί Θανάσης Κατσάνης 14695 Άρθρα
Blogger - AmpelwnasNews 2011 - 2015 thejournal.gr 2016 Tirnavitikanea.com 2017 - 2020 τηλ.: 6981452329 tirnavitikanea@gmail.com

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*