Είναι γεγονός πως ο αιφνίδιος θάνατος ενός ανθρώπου που γνωρίζαμε είναι ένα ισχυρό κίνητρο ώστε να αναλογιστούμε όχι μόνο τι κάνουμε εμείς στην ζωή αυτή, αλλά και τι προσέφερε ο προσφάτως κοιμηθείς γνωστός μας. Στην περίπτωση δε που αυτός ο άνθρωπος υπήρξε ιερέας του Υψίστου, πόσο μάλλον επίσκοπος της Αγίας μας Εκκλησίας, όλοι αναλογιζόμαστε τι προσέφερε –πνευματικά, αλλά και υλικά- στο ποίμνιο του ο κεκειμημένος.

Στην τωρινή περίπτωση, ο άνθρωπος στον οποίο θα αναφερθώ υπήρξε επίσκοπος και μάλιστα ένας από τους σημαντικότερους επισκόπους της Ελλαδικής Εκκλησίας, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Μακαριστό –πλέον- Λαρίσης και Τυρνάβου κυρό Ιγνάτιο (Λάππα). Αυτός ο ταπεινός και γεμάτος αγάπη ιεράρχης της των Λαρισαίων Εκκλησίας, που παρόλο που όλοι τον θεωρούσαν «μικρό» και «αδύναμο» ώστε να κατευνάσει τα υπερβολικά οξυμένα πνεύματα στην Μητρόπολη Λαρισης, κατάφερε να θεωρηθεί ο μακροβιότερος επίσκοπος της Μητροπόλεως αυτής. Μιας Μητρόπολης που έχει να αναγράψει στην Εκκλησιαστική Ιστορία με χρυσά γράμματα την παρουσία πολλών Αγίων, όπως των Αγίων Αχιλλίου και Βησσαρίωνος (Αρχιεπισκόπων Λρίσης), αλλά συνάμα έχει να αναγράψει και με μελανά γράμματα επεισόδια φανατισμού και μίσους και μάλιστα προς το πρόσωπο του επισκόπου της. Ναι, τους ανθρώπου που επιλέχθηκε να την διαποιμάνει και να γίνει ο πατέρας και καθοδηγητής όλων των ανθρώπων που ανήκανε σε αυτή. Παρ’ όλα αυτά, στο συγκεκριμένο άρθρο δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε όλα αυτά τα άσχημα περιστατικά, αλλά θα ήθελα να κάνω μια μικρή σκιαγράφηση του τελευταίου Ποιμενάρχη της Μητροπόλεως Λαρίσης, που μόλις τέσσερις ημέρες πριν αναχώρησε προς τον Ουράνιο Πατέρα.

 


Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνάτιος (κατά κόσμον Ιάκωβος Λάππας) γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1946 στην Σαλαμίνα και ήτανε το μικρότερο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας του κυρ-Παύλου και της κυρά-Κούλας Λάππα. Γρήγορα όμως ο πατέρας του μικρού Ιακώβου πεθαίνει και έτσι και ο μικρός Ιάκωβος αναγκάζεται να βρει μια δουλειά για να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά του. Πιάνει δουλειά στο κουρείο του θείου του, Νικόλα, ενώ παράλληλα μελετά τα μαθήματα για το Σχολείο. Όμως, ακόμα και με όλες αυτές τις ασχολίες δεν παραμελεί και τα πνευματικά θέματα. Από ένα άρθρο του στο περιοδικό «Το Τάλαντο», ο Μακαριστός κυρός Ιγνάτιος διηγείται πως μαζί με τα άλλα παιδιά πηδούσαν τις μάντρες των μοναστηριών, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, για να εξομολογηθούνε.

Τα χρόνια περνούν. Ο Ιάκωβος τελειώνει το Λύκειο και περνάει στη Νομική Αθηνών, ενώ παράλληλα ασχολείται και με την Ψαλτική Τέχνη, ψάλλοντας στον Ι.Ν. Αγίου Μηνά, μαζί και με άλλους νέους από τη Σαλαμίνα. Παράλληλα εργάζεται στον εκδοτικό οίκο «Ελευθερουδάκης» για να εξασφαλίσει τα προς το ζειν. Μελετάει συνεχώς βιβλία στις μεγάλες βιβλιοθήκες των Αθηνών, ενώ τελειώνοντας την Νομική εγγράφεται και στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η κλίση του όμως προς την ιεροσύνη πάντα υπήρχε στην καρδιά του. Για το λόγο αυτό, παίρνει την μεγάλη απόφαση να χειροτονηθεί ιερέας. Αρχικά, η κουρά του σε μοναχό γίνεται την 17η Ιανουαρίου 1976, κατά την οποία μετονομάζεται και σε Ιγνάτιο, ενώ λίγες ημέρες αργότερα και συγκεκριμένα την 22α Ιανουαρίου του ιδίου έτους χειροτονείται διάκονος από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Μεγάρων και Σαλαμίνος κυρό Βαρθολομαίο.
Και πάλι όμως, την 25η Ιανουαρίου χειροτονείται πρεσβύτερος και πάλι από τον κυρό Βαρθολομαίο. Ο άρτι χειροτονηθείς π. Ιγνάτιος αναφέρει χαρακτηριστικά στον χειροοτονητήριο εις πρεσβύτερον λόγο του: «[…]Πριν από λίγες ημέρες, έζησα μιάν αγία και χαριτωμένη κι ευλογημένη ώρα, κατά την οποία η ψυχή μου έμεινε εκστατική, σιωπηλή κι έζησε βαθειά το μυστήριο. Το μυστήριο της Ιεροσύνης, που ξεκίνησε από του Θεού το χέρι, που πέρασε μέσα από τα άγια Αποστολικά χέρια, κι έφθασε στα ορατά, στα απτά αρχιερατικά χέρια του Επισκόπου που με χειροτόνησε. Μια χειροτονία! Η χειροτονία μου! Ένας κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα. Μια αλυσίδα που έχει την αρχή της στη γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας, στην Πεντηκοστή, και που συνεχίζεται, περνώντας μέσα απ’ όλους τους είκοσι Χριστιανικούς αιώνες, μέσα απ’ όλες τις άγιες και ηρωϊκές ιερατικές μορφές όλων αυτών των αιώνων και φθάνει ως το σήμερα και ως το τώρα.[…]».

Το έργο του στη Σαλαμίνα μεγάλο. Οργανώνει κατηχητικά. Εκδίδει μαζί με νέα παιδιά το νεανικό περιοδικό «Το Τάλαντο», στο οποίο γράφει μικρά άρθρα, σχετικά με την καθημερινή ζωή στη γενέτειρά του και τον τρόπο ζωής των εκεί κατοικούντων, πιεζόμενος από τα παιδιά (όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στον Πρόλογο του βιβλίου του «Σαν παραμύθι…» που εκδόθηκε το 2017, που περιλαμβάνει πολλά από αυτά τα άρθρα). Τέλος, οργανώνει πολλές προσκυνηματικές εκδρομές πότε με τα κατηχητικά και πότε με τις μοναχές από την Φανερωμένη.
Την 11η Ιανουαρίου 1978 χειροθετείται πνευματικός, ενώ λίγους μήνες αργότερα και ειδικότερα, την 30η Νοεμβρίου του ίδιου έτους λαμβάνει και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου. Γρήγορα όμως η αξία του γίνεται αντιληπτή και για το λόγο αυτό, από το 1984 αναλαμβάνει τη θέση Α’ Γραμματέα-Πρακτικογράφου της Ιεράς Συνόδου, έως και την ημέρα της εκλογής του, η οποία δεν αργεί να έρθει.
Στις 25 Μαΐου 1994 εκλέγεται Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου και χειροτονείται επίσκοπος τρεις ημέρες αργότερα, την 28η Μαΐου στον Ι.Κ.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αθηνών, από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρό Σεραφείμ και με τη συμμετοχή πολλών αρχιερέων της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ο χειροτονητήριος λόγος του απλός, αλλά συνάμα και γεμάτος με τα συναισθήματα του χειροτονούμενου. Αναφέρει μάλιστα τα εξής: «[…]Πορεύομαι προς τον λαόν ον Υμείς μου εμπιστεύεσθε. Πορεύομαι επί το ποίμνιον μου. Πορεύομαι εν ειρήνη και αγάπη. Εν αγάπη πολλή. Πορεύομαι εν ειρήνη ως άπαντες οι ενθάδε ευρισκόμενοι εκ Σαλαμίνος συμπατριώται μου δύνανται να βεβαιώσουν, οίτινες μαρτυρούσιν ότι ουδέ εν τη παιδική μου ηλικία έλαβον ποτέ λίθον εις χείρας μου κατά τίνος. Πορεύομαι εν πίστη και προσευχή. Διότι πιστεύω, ότι η προσευχή πρέπει να διακρίνει υπέρ παντός άλλου μέσου τον εργάτην του Ευαγγελίου. Πορεύομαι μετ’ ελπίδων χρυσών. Πορεύομαι θαρρών και ουχί δειλιών. Πορεύομαι, ίνα ως Κυριάρχης Επίσκοπος πρώτος πάντων των της Ιερατικής διακονίας αφιερωμένων, σταθώ. Πορεύομαι ως ο Προφήτης λέγει. Ίνα εκριζώσω και εμφυτεύσω, ίνα κρημνίσω και οικοδομήσω. Είθε η ώρα αύτη να αποβή προς το συμφέρον του λαούτου Θεού, του λαού της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, δι’ εμέ δε ας αποβή εις μαρτύριον. Έχω αδυνάτους ώμους, αλλ’ έχω αποφασίσει να κρατήσω εις ύψος την αρχιερατικήν τιμήν και αξίαν, και να μη καμφθώ. Πάντας καλώ πλησίον μου. Θα είμαι ο Επίσκοπος όλων.[..]».

Και ενώ εντός του Ναού επικρατεί ένα κλίμα χαράς και αγαλλίασης, έξωθεν του Ναού οι «Αγωνιζόμενοι Χριστιανοί της Λάρισας» διαδηλώνουν υπέρ του πρώην Μητροπολίτου Λαρίσης κυρού Θεολόγου και με μίσος ενάντια στον νέο επίσκοπο που επιλέχθηκε να διαποιμάνει την ιστορική αυτή μητρόπολη. Από την μία πλευρά, ο νέος Μητροπολίτης Λαρίσης έλεγε: «Θα έλθω στη Λάρισα με καλή διάθεση για τον Θεολόγο. Θα τον καλέσω να μιλήσουμε και αν η Ιερά Σύνοδος του το επιτρέψει να τελεί λειτουργίες στη Λάρισα, για μένα αυτό θα είναι ευχάριστο και ευχαρίστως να λειτουργεί όπου αυτός θέλει.», ενώ από την άλλη πλευρά, ο Θεολόγος δήλωνε πως θα έμενε στην Λάρισα ως Μητροπολίτης έως το τέλος της ζωής του.
Με τις ίδιες ακριβώς συνθήκες πραγματοποιείται την 28η Ιουλίου 1994 και η ενθρόνιση του νέου -τότε- Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνατίου. Μάλιστα, η εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» μια ημέρα μετά την επεισοδιακή ενθρόνιση του Ιγνατίου έγραφε χαρακτηριστικά «Βάγια και ρόδα, ξύλο και αίμα! Επισημότητα από τις αρχές, πάθος από τους οπαδούς του Θεολόγου». Αλλά όπως είπα και στην αρχή, δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε όλα αυτά τα θλιβερά περιστατικά μίσους και φανατισμούς μια ομάδας ανθρώπων που συντάραξαν όλη την πόλη, αλλά κυρίως τον νέο εκείνο άνθρωπο που είχε έρθει στη Λάρισα ως ποιμένας, με όνειρα και πολύ αγάπη για όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή στη Λάρισα, ο Μακαριστός Ιγνάτιος προσπάθησε να κάνει ό,τι μπορούσε για το ποίμνιο του και κυρίως για όσους είχανε ανάγκη. Οργανώνει συσσίτια, θεμελιώνει (και αποπερατώνει λίγα χρόνια αργότερα) το Ορφανοτροφείο θηλέων, δημιουργεί στο Αρμένιο στέγη για όλους τους γέροντες που έχουν ανάγκη, ενώ παράλληλα επισκέπτεται νοσοκομεία και ανθρώπους που έχουν ανάγκη για να διαπιστώσει ο ίδιος τι χρειάζονται και να τους προσφέρει τα απαραίτητα. Και όλα αυτά με τη βοήθεια ανθρώπων απλών, που θέλησαν να βοηθήσουν τον Ποιμενάρχη τους στο δύσκολο έργο του.

Εκτός όμως από όλα αυτά που προσέφερε στους ανθρώπους που ήτανε σε ανάγκη, προσπαθεί να τονώσει και το πνευματικό ενδιαφέρον των πιστών. Οργανώνει κατηχητικά για την νεολαία, αλλά και εβδομαδιαία κηρύγματα για τους ενήλικες. Οργανώνει επίσης προσκυνηματικές εκδρομές σε Άγια Προσκυνήματα (μοναστήρια, προσκυνηματικούς Ναούς, αλλά και στους Αγίους Τόπους). Τέλος, ιδρύει τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως, αλλά και την διαδικτυακή σελίδα με τα νέα και τις ανακοινώσεις της Μητρόπολης, αλλά και με πνευματικά άρθρα και ψυχωφελή αναγνώσματα.
Χειροτονεί δεκάδες νέους και μορφωμένους κληρικούς. Ιδρύει καινούρια μοναστήρια, τα οποία επανδρώνει με μοναχούς και μοναχές, που έχουν αγάπη για τον Χριστό. Θεμελιώνει και εγκαινιάζει νέους μεγαλόπρεπους ναούς, αλλά και πολλά παρεκκλήσια, για τα οποία βοηθάει και ο ίδιος προσωπικά, είτε με μια οικονομική βοήθεια είτε με δικές του προσπάθειες οργάνωσης, με τι δική του καθοδήγηση.
Οι άνθρωποι της Μητροπολιτικής του περιφέρειας από την πρώτη κιόλας στιγμή τον αγαπούν και τον σέβονται, όχι γιατί αυτό προστάζει το «πρωτόκολλο», αλλά γιατί αυτό αισθάνονται. Έτσι ένοιωθαν όλοι όσοι τον γνώριζαν και συζητούσανε μαζί του. Ήταν για όλους ο πατέρας, ο πνευματικός καθοδηγητής, αλλά και ο πιστός φίλος που στα δύσκολα τρέχει να συμπαρασταθεί.
Ο Μακαριστός Ιγνάτιος κατάφερε με πραότητα, υπομονή και αγάπη να θεωρηθεί ο μακροβιότερος επίσκοπος της Λάρισας τα τελευταία χρόνια, παρότι ο ίδιος πολεμήθηκε τόσο πολύ και χωρίς να έχει δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα.
Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω πως όλοι μας θα θυμόμαστε τον κυρό Ιγνάτιο, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Όμως το σίγουρο είναι πως όλοι μας θα έχουμε πάντα στην άκρη του μυαλού μας τον Μακαριστό Ιγνάτιο, ο οποίος έχει ήδη γραφεί στην ιστορία της Μητρόπολης με μεγάλα χρυσά γράμματα.

Αγαπημένε μου Δεσπότη καλό σου ταξίδι και ας πρεσβεύεις από εκεί ψηλά που βρίσκεσαι για όλους τους ανθρώπους που σε αγάπησαν…
Ιγνατίου, τους Σεβασμιωτάτου και Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, Υπερτίμου και Εξάρχου Δευτερας Θετταλίας, ημών δε πατρός και ποιμενάρχου…

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

Γράφει ο  Γ.Μ. – ΤΥΡΝΑΒΟΣ

Πηγές πληροφοριών και φωτογραφιών:
-Άρθρο του Αλ. Καλέση στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» με τίτλο «Οταν πρωτοσυναντήσαμε τον Ιγνάτιο στο… «κρησφύγετό» του στη Λάρισα» (www.eleftheria.gr)
-Άρθρο του Χρήστου Σ. Μυλωνά στην διαδικτυακή σελίδα Orthodoxia Info με τίτλο «Ο φίλος μου ο Ιγνάτιος» (orthodoxia.info/news)
-Εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
-Περιοδικό Γραφείου Νεότητας Ι.Μ. Λαρίσης και Τυρνάβου «ΤΟ ΤΑΛΑΝΤΟ»
-Εγκόλπιον ημερολόγιο 2004 Ι.Μ. Λαρίσης και Τυρνάβου

Θανάσης Κατσάνης

Θανάσης Κατσάνης

Blogger - AmpelwnasNews 2011-2016 Tirnavitikanea.com 2016-2018 τηλ.: 6981452329 tirnavitikanea@gmail.com
Follow Me:

Related Posts

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *